Ветэран Оршанскага ГРОЧС Дзмітрый Дайнэка: «Галоўная ўзнагарода — выратаваныя жыцці»
19 студзеня ў нашай краіне асаблівая дата – Дзень ратавальніка Беларусі. Гэта свята мужных, адважных, рашучых і адданых сваёй справе людзей. Оршанская зямля налічвае шмат славутых імёнаў тых, хто прысвяціў барацьбе з безжалоснай агнявой стыхіяй большую частку свайго жыцця, хто сумленна служыў на карысць сваёй Радзімы. Сярод іх – ветэран Оршанскага ГРОЧС Дзмітрый Дайнека.
Пасля школы ён скончыў ПТУ № 110 будаўнікоў (цяпер Оршанскі палітэхнічны каледж) і Оршанскі чыгункавы тэхнікум (цяпер Оршанскі каледж – філіял БелГУТ), але пра прафесію пажарнага тады не задумваўся. Вялікую ролю ў яго становішчы сыграў выпадак. Дзмітрый Дайнека з самага дзяцінства займаўся самба і дзюдо. На адных з спаборніцтваў моцнага юнака заўважыў былы начальнік Оршанскага гарадскога аддзела Аляксандр Ліпатаў. Менавіта ён прапанаваў Дзмітрыю Адольфавічу стаць ратавальнікам. Так і пачаўся терністы шлях у прафесію.
– На службу я прыйшоў у 1997 годзе, – успамінае Дзмітрый Адольфавіч. – Калі я ўпершыню пераступіў парог пажарнай аховы, нават не мог і падумаць, што знайшоў прафесію ўсяго свайго жыцця. Наперадзе мяне чакалі 22 гады няпростай працы ў пажарнай камандзе, сотні пажараў і дзясяткі выратаванаў жыццяў. Пачынаў з пажарнага. Служба адразу ж затягнула. Паўстаў – гэта маё. Проста «гарэў» на працы.
Як расказаў Дзмітрый Дайнека, служба не заўсёды праходзіла проста, выпадкі былі розныя. Але дзякуючы зладжанай працы кожнага члена калектыву ім заўсёды ўдавалася перамагчы агнявую стыхію.
Ні для кога не сакрэт, што нашы ратавальнікі – сапраўдныя прафесіяналы сваёй справы. Яны не толькі стаяць на варце нашай з вамі бяспекі, але могуць выехаць практычна ў любую кропку свету, калі гэта спатрэбіцца. Так і здарылася з Дзмітрыем Адольфавічам. У 2010 годзе ў Рязанскай вобласці Расійскай Федэрацыі адбыліся лясныя пажары на вельмі вялікай тэрыторыі. У складзе каманды ратавальнікаў з Оршы і Віцебска ён адправіўся на дапамогу калегам. Як расказаў Дзмітрый Дайнека, для ўміротворэння бушуючага полымя прымяняліся розныя тэхнікі тушэння. На працягу 10 дзён ратавальнікі зрабілі ўсё ад іх залежнае і з сваёй задачай цалкам справіліся.
На заслужаны адпачынак Дзмітрый Адольфавіч выйшаў з пасады начальніка падраздзялення горада Барані. Цяпер ён узначальвае Оршанскую раённую арганізацыю Беларускай грамадскай арганізацыі ветэранаў органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях (БОО) «Ратавальнік».
– У Оршы пражывае каля 150 ветэранаў, 60 з якіх складаюць раённую арганізацыю, – расказаў Дзмітрый Дайнека. – Штогод мы праводзім вялікую колькасць мерапрыемстваў, а таксама прымаем актыўны ўдзел у спартыўных і творчыя спаборніцтвах, якія праводзяцца Оршанскім ГРОЧС. Не забываем пра юбілеі нашых ветэранаў, віншуем іх і з іншымі святамі. Вялікую ўвагу ўдзяляем падрастаючаму пакаленню. Члены нашай арганізацыі наведваюць школы, расказваюць вучням пра сваю прафесію, ветэранаў. Але самае галоўнае – працягваюць традыцыі пажарнага братэрства.
Знешне строгі і сур'ёзны, у душы Дзмітрый Дайнека – добры чалавек, гатовы заўсёды дапамагчы іншым. Ён быў і застаецца для ратавальнікаў прыкладам парадку, дысцыплінаванасці і мужнасці. Не аднаму пакаленню новабранцаў ён дапамог стаць сапраўднымі прафесіяналамі ў абранай справе. За значны ўклад у папярэджанне і ліквідацыю пажараў і ўзоравае выкананне службовых абавязкаў у працы Дзмітрый Адольфавіч неаднаразова быў адзначаны ўзнагародамі і граматамі рознага ўзроўню. Але ветэран упэўнены, што лепшая для яго ўзнагарода была і ёсць – выратаваныя жыцці.
Віктар СОСНОЎСКІ.
Фота з асабістага архіва Д. ДАЙНЕКА.