У Віцебску адзначылі Дзень памяці ваяроў‑інтэрнацыяналістаў
Дата 15 лютага 1989 года, калі апошнія часткі савецкіх войск выйшлі з Афганістана, ўпісана ў гісторыю краіны, як радасны і сумны дзень. Гэта свята са слёзамі на вачах, якія не асушылі прайшоўшыя дзесяцігоддзі.
Кожны год у марозны лютавы дзень людзі прыходзяць да мемарыялу на вуліцы Воінаў-інтэрнацыяналістаў. Вельмі сімвалічна назва помніка – «Боль». З болем у сэрцы ўспамінаюць ветэраны пра перажытае, моцныя мужчыны, якія прайшлі страшныя выпрабаванні, з цяжкасцю стрымліваюць камяк у горле.
– Для нас афганская вайна – гэта гонар і боль. Гонар за тое, што мы з ганарлівасцю выканалі свой абавязак, годна рабілі мужчынскую працу. І гэта адзначана дзяржаўнымі ўзнагародамі. Два ўраджэнцы Віцебшчыны – Васіль Шчарбакоў і Васіль Піменаў – удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. А боль за страты сяброў. У Афганістане загінулі 160 нашых зямлякоў і каля 1,5 тысячы чалавек, якія вярнуліся на Радзіму, пайшлі з жыцця з-за наступстваў вайны. Сёння мы схіляем галовы перад маці і ўдовамі, – адзначыў старшыня абласной арганізацыі Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане падпалкоўнік у адстаўцы Валер'ян Мацкевіч.
У мітынгу каля помніка воінам-інтэрнацыяналістам прынялі ўдзел член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Ірына Левковіч, кіраўніцтва Віцебска, прадстаўнікі дзяржаўных структур, грамадскіх арганізацый, моладзь, жыхары абласнога цэнтра. Самае паважнае месца занялі ветэраны афганскай вайны.
– Віцебск першым праводзіў у Афганістан салдат і афіцэраў 103-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі і лётчыкаў 339-га палка ваенна-транспартнай авіяцыі, і першыя пахоронкі з далёкай краіны таксама прыйшлі ў наш горад. Сёння воіны-афганцы перадаюць маладому пакаленню эстафету патрыятызму і баявога братэрства, сваім прыкладам вучаць быць адказнымі за лёс Айчыны, – падкрэсліў старшыня Віцебскага гарвыканкама Аляксей Гераеў.
– Я трапіў у лік першых чатырох экіпажаў, якія асвойвалі легендарны Іл-76 у віцебскім 339-м авіяпалку. На гэтым самалёце на працягу дзесяці гадоў мы дастаўлялі ў Афганістан дэсантнікаў, боепрыпасы. Самым цяжкім быў груз 200 – цынкавыя труны з загінулымі, якія мы вывозілі з Афганістана ў розныя канцы Савецкага Саюза, – успамінае падпалкоўнік у запасе Ніколай Статыўка.
З партрэтамі воінаў, не вярнуўся з афганскай вайны, выстраіліся віцебскія кадэты. Многія з іх звязваюць сваё будучае жыццё з арміяй. Мечтае змяніць кадэцкія пагоні на афіцэрскія і Аляксандр Шляхтунов, дзядзька якога дэсантнік Уладзімір Піліпенка ўдзельнічаў у баявых дзеяннях.
На мітынгу паімёнаў успомнілі ўсіх, хто не вярнуўся з бою. У сумным спісе 160 імёнаў, якія адгукаліся болем у сэрцах усіх, хто прыйшоў пакланіцца памяці воінаў, якія выконвалі свой інтэрнацыянальны абавязак.