«Гэта забыць нельга»: сустрэча з зняволенымі фашысцкіх канцлагераў

11 красавіка 1945 года адбылося падзея, якая назаўсёды пакінула след у сусветнай гісторыі. У гэты дзень вязні Бухенвальда паднялі паўстанне і сваімі сіламі вызвалілі лагер, апярэдзіўшы прыход саюзных войскаў. Спадзяючыся на дзесяцігоддзі, Арганізацыя Аб'яднаных Нацый абвясціла 11 красавіка Міжнародным днём вызвалення вязняў фашысцкіх канцлагераў. 

У 2025 годзе гэтая дата адзначаецца ў год 80-годдзя Вялікай Перамогі, што надае ёй асаблівы сэнс.

У пераддні гэтай сумнай, але важнай даты адбылася сустрэча з былымі вязнямі нацысцкіх лагераў. Іх засталося зусім мала — тых, хто прайшоў праз пекла Дахау, Аўшвіца, Маутхаўзена, Саласпілса і іншых месцаў, дзе фашысты знішчалі людзей з прамысловай жорсткасцю.

Кожная іх гісторыя — гэта крык душы, напамін пра тое, што забыць нельга.

— «Кожны дзень быў барацьбой за жыццё. Кармілі баландай, прымушалі працаваць да знясільвання. Хто падаў — расстрэльвалі…», - распавядае адзін з вязняў, які прайшоў праз некалькі лагераў.

У гэтым годзе, у юбілей Вялікай Перамогі, асабліва важна ўспомніць не толькі франтавікоў, але і тых, хто выжыў у застэнках канцлагераў. Іх подзвіг — у тым, што яны знайшлі ў сабе сілы жыць далей, распавядаць праўду і змагацца за тое, каб жахі Холакосту і нацызму ніколі не паўтарыліся.

У канцы сустрэчы яе ўдзельнікі ўшанавалі памяць загінулых мінутай маўчання.

— «Мы не хочам, каб нашы дзеці і ўнукі перажылі такое. Таму мы кажам: “Гэта забыць нельга”», — сказала адна з вязняў.

Сёння, калі ў свеце зноў гучаць заклікі да насілля і ненавісьці, іх словы гучаць як папярэджанне. Памяць пра ахвяр фашызму — не толькі смутак, але і заклік да міру.